Ik kan geen afscheid nemen van mn weblogje, kom er bijna niet meer, doe er weinig mee maar toch... Iedere keer weer fijn als ik het over onze kinderwens wil hebben.

 

Vanavond kwamen mijn schoonzus en zwager groot nieuws vertellen, ze worden papa en mama, echt heel erg leuk voor ze!

Maar het doet onverwachts toch weer zeer...

Vanavond was ook de avond dat we de maxi-cosi verkochten omdat wij het nooit meer mee zullen maken...

Heel erg dubbel dus, de blijdschap voor hun en het verdriet aan de andere kant.

Het is lastig om er nog met anderen over te praten, voor mijn gevoel vinden ze al snel dat het nu wel klaar is, afgesloten, niets is natuurlijk minder waar.

Het slijt, dat wel maar afsluiten... dat zal nog tijd nodig hebben. We zijn nog te jong nu, worden er teveel mee geconfronteerd.

Tijd heelt alle wonden, ook deze, en nu hebben we in ieder geval in de familie een wondertje op komst waar we dan maar van proberen te genieten, kan Sophie daar een beetje over moederen ;-)

 

Raar... hoe vreugde en verdriet elkaar afwisselen...

Raar... hoe ik kan genieten van Sophie en tegelijk zo verdrietig kan zijn...

Raar... dat ik een van de liefste mannen van de wereld heb en er niet gelukkig mee ben...

Raar... dat ik nog steeds van slag ben als ik hoor dat iemand zwanger is...

Raar... dat ik in een prachtig huis woon maar net zo lief in een hutje op de hei zou zitten..

Raar... dat ik weet dat mensen jaloers op mn leventje zijn en ik niet begrijp waarom...

 

Raar... tja.... ik kan nog heel lang doorgaan.... zit weer even lekker in een dip.. misschien is het het weer... misschien nog onverwerkt verdriet... misschien teeveel geboortekaartjes de laatste tijd... misschien te lang genegeert dat het niet goed met me gaat... misschien... weet ik 't... ik pieker me suf... probeer met iedereen mee te leven en ben thuis een brok chagerijn... tegen Sophie niet, dat is mn lieve prinsesje... maar mn man... tjonge... die heeft t te verduren zeg...en ik kan hem niet vertellen waarom... praten lukt niet.... ben bang dat er teveel gebeurt is, het gevoel is weg en ik weet niet of het nog terugkomt...

 

Zo het is er weer even uit... heerlijk zo'n weblog, even mn ei kwijt....

 

Vandaag was het zover, 2e x TESE, we wisten dat de kans heel klein was dat er vandaag zaad gevonden zou worden maar als ze je in het zkh nog een kans geven dan krijg je heel stiekem toch weer wat hoop, ze doen het toch ook niet zomaar, een 2e keer TESE, het gebeurt zelden.

 

Maar helaas.... ook dit keer geen zaad gevonden, meer mogelijkheden zijn er niet dus we moeten ons erbij neerleggen dat we er geen kindje meer bijkrijgen.

 

Het zal moeilijk blijven de komende tijd, er zijn weer veel meiden die ik ken zwanger dus dan steekt het best wel eens.

Dat mensen standaard zeggen, ach, jullie hebben in ieder geval Sophie, maakt het er niet altijd makkelijker op, alsof we daarom geen verdriet mogen hebben, onze mond moeten houden...

Het liefst zou ik ze op zo'n moment ongezouten mijn mening willen geven maar je knikt en zegt, inderdaad, we moeten blij zijn dat ze er is, en natuurlijk zijn we dat ook! Maar.... die maar die blijft in je achterhoofd, je spreekt het niet uit want je moet toch blij zijn..

Het zal wennen zijn om nu echt een punt achter onze kinderwens te zetten, babyspullen de deur uit, het moet toch een keer dus dan maar zo snel mogelijk, misschien helpt het.

Het beeld van het gezin dat ik voor ogen had moet bijgesteld worden, een tafel vol kinderen had me zo leuk geleken, nu moet Sophie maar veel vriendjes en vriendinnetjes meenemen ;-)

 

Het zal even duren voor we aan het idee gewend zijn en de tranen gedroogd, maar er komt ongetwijfeld een tijd dat we weten hoe met het verdriet om te gaan en gewoon gelukkig zijn met wat we WEL hebben en niet meer stilstaan bij wat we niet hebben.

 

Tijd vliegt! Het jaar is alweer bijna voorbij en mn laatste logje is van oktober zag ik net...

Er is ook weinig nieuws bijgekomen sinds die tijd.

 

Alhoewel, we hebben een nieuwe datum voor de TESE! 25 januari gaat het weer gebeuren, ik dacht geen hoop meer te hebben maar merk wel dat ik het stiekem wel heel spannend vind.

Eind januari weten we dus echt definitief of we verder kunnen voor icsi of dat we het boek echt kunnen sluiten.

 

Voor nu wens ik iedereen alvast een prachtig 2010, hopelijk met veel geluk, gezondheid en natuurlijk heel veel liefde!

 

 

 

Zo... waar zal ik eens beginnen, er is niet heel veel veranderd sinds mijn laatste log, ik heb net bij een aantal medeloggers gekeken hoe het gaat, heb veel gemist las ik al maar goed ben nu eenmaal niet meer zo actief met mn weblog en meelezen gaat nog wel maar reageren schiet er vaak bij in.

 

Toch blijf ik het leuk vinden om te zien hoe het bij iedereen gaat, het is toch iets bijzonders, wildvreemde mensen die hele persoonlijke dingen delen.

 

Bij ons is het rustig op het moment, de TESE is even uitgesteld, mijn man heeft een eigen bedrijf en in deze tijd pak je al het werk dat je kan krijgen aan, even de kinderwens aan de kant dus..

Ik vind het niet eens zo erg, heb even geen zin in het gedoe en heb ook niet meer de hoop dat een 2e TESE wel zou lukken, mijn man heeft dat wel dus we gaan het nog wel een keer proberen maar op een tijdstip dat het beter kan.

 

Ik geniet zo veel van Sophie, vanaf het moment dat ze geboren is is ze met de dag leuker geworden, vind iedereen van z'n eigen kind natuurlijk, haha!

Ze kan inmiddels alles goed verwoorden en begrijpt heel veel, ze kan heerlijk alleen spelen, heeft een fantasie waar je u tegen zegt, zo schattig!

En een enorm eigen willetje, dat is soms wel jammer, haha! Levert de nodige strijd maar ook veel leuke situaties gelukkig ;-)

 

En we gaan een leuk jaar tegemoet, we hebben ons huis verkocht en een ander huis gekocht!

Er gaat dus behoorlijk wat veranderen, Sophie gaat als het goed is in januari naar de PSZ, en in de zomer gaan we overhuizen, gelukkig niet al te veel grote dingen tegelijk zodat Sophie een beetje rustig kan wennen aan alles.

Wel lekker om in een nieuw huis de toekomst tegemoet te gaan, denk dat het ons goed zal doen.

 

Dat was het wel voor nu.

 

@ Dorien: ik weet niet of je nog wel eens meeleest maar ben je weblog kwijt, je hield nog steeds wat bij dacht ik maar kan alleen nog maar evaroos vinden.... Zou het leuk vinden om te horen hoe het gaat.

 

Als ik zie hoe weinig ik hier nog te vinden ben dan kan ik er net zo goed mee stoppen maar dat wil ik eigenlijk ook weer niet, beetje dubbel...

 

Het gaat wel weer wat beter hier, tussen mn man en mij gaat het nog niet zoals het hoort maar de ergste twijfels zijn wel weg gelukkig, het heeft ongetwijfeld te maken gehad met alle spanningen en heftige dingen die we mee hebben gemaakt de afgelopen jaren.

Nu moeten we de draad weer oppakken en dat is gewoon lastig.

 

We blijven toch alsnog weer hoop houden op een kindje omdat we van het ziekenhuis de mogelijkheid krijgen om een 2e tese te laten doen! We staan weer op de wachtlijst en willen de kans toch met beide handen aanpakken, wie weet hebben we dit keer meer geluk.

We rekenen vrijwel nergens op omdat de kans verschrikkelijk klein is maar als we het niet doen krijgen we zeker spijt.

 

Nog een weekje werken en dan hebben we lekker vakantie, we gaan een weekje weg naar de belgische kust en verder zijn we lekker thuis.

 

Sophie is alweer 2 jaar, ze kletst de hele dag door en blijft een heerlijk wijs mensje, begin augustus moeten we weer naar het bureau en ik ben benieuwd hoeveel ze gegroeid is en wat ze verder zeggen over haar ontwikkeling.

 

 

 

 

 

 

 

Wat is het toch moeilijk allemaal....

Eigenlijk ging het best wel heel goed vond ik zelf, waarschijnlijk maak ik het mezelf een beetje wijs want als ik er goed over nadenk gaat het niet zo geweldig...

 

Dat komt vooral omdat op het moment mijn leven voor mijn gevoel 1 puinhoop is en dan vooral in mijn hoofd.

Al langere tijd twijfel ik aan de relatie met mn man, de hoop op een 2e kindje zorgde ervoor dat ik die twijfels wegdrukte maar nu zijn ze in alle hevigheid terug.

Ik heb er al een paar keer over proberen te praten dat het niet zo lekker loopt allemaal maar het lukt gewoon niet om samen een goed gesprek te hebben.

We hebben een leuk leven, lieve familie en vrienden en natuurlijk op de 1e plaats Sophie, ik moet er niet aan denken om alles aan de kant te zetten omdat ik twijfel maar aan de andere kant ben ik bang dat we op deze manier ook niet gelukkig worden.

Wat een gedoe he...

Gelukkig heb ik een hele lieve vriendin bij wie ik terecht kan met al mn twijfels, toch fijn om het te kunnen delen.

 

Vandaag ben ik op kraamvisite geweest bij een kennisje, ik had er veel zin in maar voordat ik moest gaan merkte ik dat het me toch wel zwaar viel, toen ik terugkwam heb ik dan ook een flink potje gehuild, wat had ik graag nog een kindje willen hebben, het doet pijn om te weten dat Sophie nooit een broertje of zusje krijgt, ze is zo gek op baby's.

 

Dinsdag moet ik weer naar de psycholoog, in principe is het het laatste gesprek, het is fijn om met haar te praten maar als ik terugkijk heb ik niet het idee dat het me echt veel verder heeft geholpen, we zien wel, komt allemaal vast wel goed, misschien komt het door het verdriet dat ik op het moment anders naar alles kijk en het liefst mn hele leven om wil gooien.

 

Het is een beetje een warrig berichtje geworden volgens mij, volgende keer beter...

 

 

Afgelopen maandag was het zover... de TESE.

Om 8.00 uur moesten we aanwezig zijn en om 9.00 uur was de ingreep gepland, alles ging netjes op tijd en de verpleging was erg aardig.

Toen mijn man de behandelkamer in moest ben ik een kopje koffie gaan drinken om de tijd te doden, na een half uurtje ging ik terug en waren ze al bijna klaar, dat ging allemaal erg snel!

Op de uitslag moesten we wat langer wachten, om 10 uur waren we terug op de kamer en om kwart voor 1 kwam de arts pas met de uitslag.

 

Helaas, de uitslag was niet wat we gehoopt hadden...

Ze hebben niets kunnen vinden dus er is geen verdere behandeling mogelijk, dit valt ontzettend tegen natuurlijk!

Met Sophie zijn we waarschijnlijk net op tijd geweest dus wat dat betreft zijn we ontzettend gelukkig dat we zo'n prachtig kindje hebben, aan de andere kant zal het wel even lastig zijn om te accepteren dat de droom die we hadden van een 2e kindje een droom blijft en nooit werkelijkheid zal worden.

Echt bevatten doe ik het denk ik nog niet, ik probeer de voordelen te zien van 1 kindje en die zijn er natuurlijk genoeg maar ik weet zelf hoe leuk het is om zussen te hebben, ik had het Sophie ook zo gegund om een broertje of zusje te krijgen.

En dat niet alleen, ik had nog zo graag een keer een zwangerschap meegemaakt en weer willen genieten van een babytje in huis.

 

Ik weet nog dat ik dacht toen ik zwanger was van Sophie dat ik het wel prima zou vinden, 1 kind, ik was blij dat het gelukt was en zo dankbaar, dan blijkt weer hoe hebberig een mens is, je wil altijd meer, dus ook een 2e kindje..

 

Het verdriet is groot maar we beseffen hierdoor dat we juist meer moeten genieten van ons gezinnetje zoals het nu is, Sophie heeft ons leven een stuk mooier gemaakt, ze is echt het zonnetje in huis, het was misschien ook wel wat te veel gevraagd om nog zo'n wondertje te willen, we hebben de hoofdprijs al!

 

 

 

Daar ben ik weer eens, al weer erg lang geleden dat ik wat geschreven heb.

We hebben weer een spannende tijd voor de boeg, eind april gaan ze in het ziekenhuis via TESE bij mijn man kijken of er nog zaad te vinden is.

De wachtlijst was iets langer dan verwacht maar over een klein maandje is het dan toch echt zover!

We hopen natuurlijk dat er genoeg zaad gevonden wordt om een ICSI behandeling mee te starten, dan hebben we tenminste nog kans op een broertje/zusje voor Sophie, is dit niet het geval dan zijn we in ieder geval uit de onzekerheid en kunnen we onze toekomst wellicht anders inrichten.

 

Sophie is en blijft een heerlijk kind, het is een pittige dame die duidelijk laat merken als ze het ergens niet mee eens is, ze kletst me de oren van mn hoofd en wordt met de dag beter verstaanbaar, erg grappig allemaal!

 

Ik zat even terug te lezen en zag dat ik had geschreven dat ik een afspraak zou maken bij de psycholoog, dit heb ik gedaan en ik heb een stuk of 5 gesprekken achter de rug, het heeft me wel geholpen om anders naar bepaalde dingen te kijken.

Nu ben ik er even mee gestopt, na de TESE heb ik nog een afspraak staan en kijken we hoe het gaat.

 

Verder weinig nieuws, het gaat allemaal weer zn gangetje en dat is heerlijk!

 

Ga nu maar weer eens kijken wat ik bij jullie allemaal gemist heb...

Ik zou meteen een update doen maar daar kwam niks van, nu dus alsnog.

 

Afgelopen maandag belde de arts, we staan op de wachtlijst voor een diagnostische tese, oftewel ze gaan eerst kijken of er nog wel zaad is voordat ze ook meteen een behandeling willen starten.

Eerst moeten we naar de uroloog en die gaat ons het een en ander uitleggen en misschien nog onderzoeken, die afspraak staat 16 februari, nog een eindje weg maar met de feestdagen ertussen is dat geen ramp, de tijd gaat hard zat nu.

Waarschijnlijk is het ook februari /maart dat de tese uitgevoerd kan worden dus dan wordt het een spannende maand, als ze dan zaad vinden dan vriezen ze het in en kunnen we ons bij de eerstvolgende menstruatie aanmelden dus dan geen wachtlijsten meer gelukkig!

Als ze niets vinden dan is het einde oefening, klinkt heel simpel, is het natuurlijk niet maar ik hou er wel rekening mee.

 

Verder gaat het wel goed, ik ben nu begonnen met sint janskruid, omdat het homeopatisch is duurt het waarschijnlijk wel wat langer voordat het gaat werken dus ik moet wat geduld hebben. Ik sta inmiddels wel op de wachtlijst bij een psycholoog maar dat zal wel januari worden voordat ik daar terecht kan.

Er is in ieder geval hulp in het vooruitzicht en dat is wel een fijn gevoel.

 

Vanmiddag hebben we flink geshopt! Ben goed geslaagd voor kleren en mn man en Sophie hebben er ook weer het een en ander bij.

Nu moet ik nog op zoek naar laarzen, toch lastig om leuke te vinden, keuze genoeg, misschien wel teveel zelfs.. Dat maakt het lastig ;-))

Geen straf om volgende week nog een keer de stad in te duiken, wel gezellig deze tijd en Sophie vind het meestal ook wel prima, als er maar beweging om haar heen is vind ze het wel leuk.

 

Tot snel maar weer!